Monday, December 27, 2010

အိမ္ၿပန္မလာေတာ့ဘူး...။

တကယ္ေတာ့ၿပန္လာခ်င္တာေပါ့

မိဘရဲ႕ အရိပ္ကအေအးၿမဆုံးပဲဆုိတာ

အထူးတလည္ေၿပာေနစရာမလုိပဲ

လူတုိင္းသိၿပီးသားပဲကုိ

ဒါေပမဲ့...

ပါတ္၀န္းက်င္က မေအးၿမဘူး

ေခါင္းရင္း ကုလားအိမ္က

မနက္ဆုိတာနဲ႔ ကုလားဘုရားစာေတြအက်ယ္ၾကီးရြတ္

ေၿခရင္းက တရုတ္အိမ္ကလည္း ေညာ္နံ႔ေတြလုပ္

အေပၚထပ္က ေမ်ာက္နဲ႔စပ္က်ထားသလားမွတ္ရတဲ့

ကေလးေတြကလည္း တဒုန္းဒုန္း တဒုိင္းဒုိင္းေၿပး

ကၽြန္ေတာ္မွာ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရ

နားေတြၿငီး အသက္ရႈေတြက်ပ္၊

စာေတြမေရးႏုိင္..

မုိးလင္းက မုိးခ်ဳပ္

၀ဋ္ခံေနရသလုိ

အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ဟင္းေႏြးေႏြးေလးကုိ

စားခ်င္တာေပါ့..

ဒါေပမဲ့...

အဲဒီ၀ဋ္ေကၽြးကုိမခံခ်င္ေတာ့ဘူး

ဒါေၾကာင့္ သားဒီဘက္အိမ္ကေနစာေရးလုိက္ပါတယ္

အေမတုိ႔ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ၿပန္မလာေတာ့ဘူး။ ။



P.S ... စာေပစိစစ္ေရးမွ လူၾကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ာ...

ဒီကဗ်ာဟာ တုိင္းတစ္ပါးေရာက္ၿမန္မာႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္က

မိခင္ႏုိင္ငံကုိ ၿပန္မလာႏုိင္ေသးတဲ့အေၾကာင္း

သြယ္၀ုိက္ေရးထားတာမဟုတ္ရပါ

ထုိ႔အတူ အေမဆုိတာကလည္း

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ရည္ညႊန္းတယ္လုိ႔လည္း

ေတာင္ေတာင္ေၿမာက္ေၿမာက္ ဦးေႏွာက္မစူးေရာက္ပါနဲ႔ဦး

ဒီကဗ်ာဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တကယ့္အၿဖစ္အပ်က္ပါ

မယုံရင္ ကၽြန္ေတာ့္အေမ့အိမ္ကုိသြားေရာက္ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္

ထုိကဲ့သုိ႔ ေလ့လာၿပီးပါကလည္း တဆက္တညး္

ထုိကုလားအိမ္ရယ္ တရုတ္အိမ္ရယ္ အေပၚထပ္က ကေလးေလးေတြရယ္တုိ႔ကုိ

တဆက္တည္း လုိအပ္သလုိ စစ္ေဆးအေရးယူေပးပါဦး

တကယ့္ကုိ မခံႏုိင္ေတာ့လုိ႔ အိမ္ေၿပာင္းသြားရတာပါ...။



ေက်းဇူးတင္လွ်က္

ေၿမမႈန္လြင္

No comments:

Post a Comment

ကေဖးဆိုင္ထဲက တေစၦေတြပါပဲ ...
ညလံုးေပါက္ ေသာင္းက်န္းေနတတ္တယ္
သူတို႔အသံေတြက ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား
ဘယ္လိုမကၽြတ္လြတ္မႈမ်ိဳးနဲ႔
သူတို႔ေျခာက္လွန္႔ေနျဖစ္ၾကလည္း..။
ကဗ်ာေရးတဲ့ တူရာလူမုိက္ေတြ စုေပါင္းေနထုိင္တယ္...။